• Data: 2026-03-16 • Autor: Katarzyna Nosal
Posiadam majątek osobisty (nabyty przed ślubem) w postaci domu oraz kolekcji monet. Chciałbym przepisać wszystko córce z zastrzeżeniem, aby wykorzystała to po mojej śmierci (do swojego końca chciałbym powiększać kolekcję na rzecz córki). Gdy córka wyjdzie spod opieki żony, tak aby żona na tym ręki nie położyła. Mam zamiar się rozwieść. Wspólnego majątku nie mamy. Chciałbym, aby mój osobisty majątek nie miał wpływu na wysokość alimentów. Wolę, aby córka wszystko miała dla siebie. Czy jest taka możliwość?

Zastanawiałam się, w jaki sposób mógłby Pan postąpić spełniając wszystkie swoje oczekiwania. Problemem jest bowiem kwestia wyznaczenia terminu do możliwości skorzystania z darowizny. Myślałam o konstrukcji polecenia, ale de facto nie spełniłoby ono funkcji jaką chciałby Pan nadać takiemu zastrzeżeniu.
Ze względu na zakaz zawarty w art. 157 § 1 Kodeksu cywilnego niedopuszczalna jest darowizna z zastrzeżeniem terminu dla przejścia własności, którym miałaby być śmierć darczyńcy. Nadejście tego terminu nie może spowodować przejścia własności na obdarowanego (lub jego spadkobierców) z mocy samego prawa. Umowa darowizny zawierająca takie zastrzeżenie nie jest jednak nieważna. Nie może ona tylko wywołać skutku rzeczowego. Zatem także w tym wypadku konieczne staje się zawarcie umowy rzeczowej, do zawarcia której zobowiązani są spadkobiercy darczyńcy (E. Drozd, Darowizna na wypadek śmierci, „Rejent”, 1992). Musiałby Pan zatem przekazać darowiznę córce, która to darowizna stałaby się od razu jej własnością z poleceniem utrzymania substancji darowizny do Pańskiej śmierci. Takie polecenie mogłoby jednak zostać uznane za sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności, które ze swej istoty zakłada swobodę zarządzania.
To pierwsze kłopoty związane z darowizna dla córki. Druga kwestia to to, że na darowiznę musiałby wyrazić zgodę sąd, o ile mamy do czynienia z niepełnoletnim dzieckiem. Otóż zgodnie z treścią art. 101 § 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego „rodzice nie mogą, bez zezwolenia sądu opiekuńczego, dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu ani wyrażać zgody na dokonywanie takich czynności przez dziecko”. Umowa darowizny jest czynnością prawną dwustronną i wymaga złożenia przez darczyńcę oświadczenia zawierającego jego zobowiązanie do przeniesienia własności na obdarowanego, jak i oświadczenia obdarowanego wyrażającego na to zgodę.
Jeżeli zatem darowizna wiąże się z zobowiązaniami, niesie rozliczne dla małoletniego nabywcy obowiązki i ryzyka – rodzice zobowiązani są do uzyskania uprzedniej zgody sądu opiekuńczego na zawarcie umowy darowizny w imieniu małoletniego dziecka lub na wyrażenie zgody na dokonanie takiej czynności.
Warto wskazać na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1977 r., sygn. akt III CZP 73/76, mającą moc zasady prawnej, zgodnie z którą „rodzice mogą bez zezwolenia sądu opiekuńczego przewidzianego w art. 101 § 3 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego nabywać dla małoletniego dziecka nieruchomości na podstawie umowy darowizny w stanie wolnym od zobowiązań wobec darczyńcy lub osób trzecich”.
Oznacza to, że jeśli darowizna nieruchomości nie spowoduje powstania żadnych zobowiązań po stronie obdarowanego małoletniego, to nie jest wymagane uzyskanie zgody sądu opiekuńczego.
Natomiast jeżeli darowizna wiążę się z zobowiązaniami, rodzice zobowiązani są do uzyskania zgody sądu opiekuńczego na zawarcie umowy darowizny w imieniu małoletniego dziecka lub na wyrażenie zgody na dokonanie takiej czynności.
Darowizna mieszkania na rzecz małoletniego, w związku z tym, że wiąże się z różnego rodzaju zobowiązaniami, wymaga uprzedniej zgody sądu opiekuńczego. Zatem to oczywiście jest możliwe, ale z dodatkowymi działaniami i matka musi reprezentować tu córkę.
Kwestia ograniczenia korzystania z przedmiotu darowizny do czasu Pańskiej śmierci w mojej ocenie ma tu znaczenie drugorzędne. W przypadku dziecka niepełnoletniego matka nie ma możliwości zadziałania wobec nieruchomości bez uzyskania zgody sądu. Zakładając, że nie zostanie Pan pozbawiony władzy rodzicielskiej, będzie Pan mógł uczestniczyć w takim postępowaniu i wyrazić swój sprzeciw.
W przypadku kolekcji monet zastrzeżenie, że będzie mogła córka korzystać z nich po Pańskiej śmierci, ponieważ chce Pan powiększać kolekcję do swojej śmierci, nie ma najmniejszego sensu. W przypadku darowizny mamy przeniesienie własności z chwilą realizacji darowizny. Zatem zbiór musi być konkretny. Dalsze monety może Pan kolejno nabywać w imieniu córki na jej rzecz. Zwłaszcza, że aby nie powstał obowiązek podatkowy darowiznę należy zgłosić do US w terminie 6 miesięcy od jej dokonania. Zatem zgłoszenie także musi dotyczyć konkretnej wartości a nie przyszłych przedmiotów.
Przejdę jeszcze do kwestii wpływu stanu posiadania osoby zobowiązanej do alimentów na ich wysokość. Zgodnie z art. 135 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego „zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego”. Ustawodawca uzależnia zakres świadczeń alimentacyjnych od możliwości majątkowych i zarobkowych zobowiązanego, przy czym posługuje się pojęciem możliwości, a nie rzeczywistym stanem majątkowym i zarobkowym zobowiązanego, co oznacza, że sąd orzekający o obowiązku alimentacyjnym ma obowiązek badać, jakie są rzeczywiste możliwości majątkowe i zarobkowe zobowiązanego, a nie opierać rozstrzygnięcia na ustaleniu rzeczywiście aktualnie uzyskiwanych dochodów. Jeżeli wymaga tego zaspokojenie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego, zobowiązany ma obowiązek także zużyć (zbyć) część lub całość substratu swojego majątku, aby te potrzeby zaspokoić. Oczywiście z tym zastrzeżeniem, że zobowiązany nie ma obowiązku zbywania substratu majątku, który stanowi niezbędny dla niego warsztat pracy, który może przynosić dochody, a więc w sytuacji, w której zbycie takie mogłoby spowodować stan niedostatku po stronie zobowiązanego.
W takiej sytuacji sugeruję przekazanie zwykłej darowizny nieruchomości i kolekcji według stanu na chwilę dokonania darowizny na rzecz córki, przy czym należy mieć na uwadze, że wymagana będzie tu zgoda sądu i matka w przyjęciu tej darowizny będzie uczestniczyć.
Przypadek darowizny mieszkania na rzecz córki. Pan Jan chciał przekazać swojej niepełnoletniej córce mieszkanie. Aby to zrobić, musiał uzyskać zgodę sądu opiekuńczego, ponieważ darowizna nieruchomości wiązała się z zobowiązaniami, a córka była małoletnia.
Darowizna kolekcji monet z zastrzeżeniem użycia po śmierci. Pan Tomasz postanowił przekazać córce kolekcję monet, z zastrzeżeniem, że będzie mogła z niej korzystać dopiero po jego śmierci. Musiał jednak zmienić swoje plany, ponieważ darowizna w tym przypadku przenosi własność od razu.
Darowizna pieniężna na rzecz niepełnoletniego dziecka. Pani Maria chciała podarować synowi znaczną sumę pieniędzy. Aby to zrobić, musiała uzyskać zgodę sądu, ponieważ syn był niepełnoletni, a darowizna wiązała się z istotnymi konsekwencjami finansowymi.
Przekazywanie darowizn, zwłaszcza na rzecz niepełnoletnich, może wiązać się z koniecznością uzyskania zgody sądu opiekuńczego, gdy darowizna niesie ze sobą zobowiązania. Darowizna przenosi własność natychmiast, a zastrzeżenie korzystania z przedmiotu darowizny po śmierci darczyńcy nie jest dopuszczalne. W przypadku darowizn takich jak nieruchomości lub kolekcje kluczowe jest właściwe uregulowanie własności i uzgodnienia między stronami.
Oferujemy profesjonalne porady prawne dotyczące darowizn i związanych z nimi regulacji prawnych. Specjalizujemy się w zakresie przekazywania darowizn, w tym na rzecz niepełnoletnich dzieci, oraz wymaganych zgód sądowych. Nasze usługi obejmują analizę możliwości dokonania darowizny, opracowanie odpowiednich umów oraz pomoc w zrozumieniu skutków prawnych związanych z darowiznami na wypadek śmierci. Z nami zapewnisz sobie i swoim bliskim bezpieczeństwo prawne w zakresie zarządzania majątkiem. Skontaktuj się z nami, aby uzyskać więcej informacji!
1. Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz.U. 1964 nr 9, poz. 59
2. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93
3. Uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1977 r., sygn. akt III CZP 73/76
Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika - porady prawne online
O autorze: Katarzyna Nosal
Radca prawny od 2005 roku, absolwentka prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Udziela porad z prawa cywilnego, pracy oraz rodzinnego, a także z zakresu procedury cywilnej i administracyjnej. Ma wieloletnie doświadczenie w stosowaniu prawa administracyjnego i samorządowego. Ukończyła również aplikację sądową. Obecnie prowadzi własną kancelarię prawną.
Zapytaj prawnika