• Stan prawny na: 2026-05-26
Osoba, u której znajduje się testament, powinna złożyć go w sądzie spadku albo u notariusza, gdy dowie się o śmierci spadkodawcy. Przepisy nie wyznaczają terminu liczonego w dniach, ale bezzasadne przetrzymywanie dokumentu może skutkować grzywną i odpowiedzialnością za szkodę.
Wyjaśniamy, jak przebiega otwarcie i ogłoszenie testamentu, czy rodzina jest zawiadamiana o terminie, jak uzyskać kopię dokumentu oraz jakie czynności spadkowe i podatkowe należy podjąć później.
Masz podobny problem prawny?
Opisz sprawę i otrzymaj wycenę porady od prawnika. Samo zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Opisz sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Pracujemy 7 dni w tygodniu

Stan prawny na 15 lipca 2026 r. Otwarcie i ogłoszenie testamentu jest formalną czynnością służącą urzędowemu ujawnieniu ostatniej woli zmarłego. Nie polega wyłącznie na otwarciu koperty lub przeczytaniu dokumentu przez członków rodziny. Z czynności sporządza się protokół, a na testamencie umieszcza się informację o dacie jego otwarcia i ogłoszenia.
Procedura ma znaczenie niezależnie od tego, czy testament został sporządzony własnoręcznie, u notariusza czy w innej formie dopuszczonej przez przepisy. Jeżeli testament znajduje się w domu zmarłego, u członka rodziny albo u innej osoby prywatnej, dokument powinien zostać przekazany właściwemu organowi, a nie przechowywany do czasu rodzinnych ustaleń dotyczących podziału majątku.
Zasady otwarcia i ogłoszenia testamentu określają art. 646–654 Kodeksu postępowania cywilnego. Sąd albo notariusz dokonuje tej czynności, gdy ma dowód śmierci spadkodawcy. Najczęściej przedstawia się w tym celu odpis aktu zgonu.
Podczas czynności sprawdza się stan dokumentu, odczytuje jego treść i sporządza protokół. Celem nie jest jednak rozstrzygnięcie wszystkich sporów związanych z dziedziczeniem. Na tym etapie co do zasady nie przesądza się jeszcze, czy testament jest ważny, czy podpis jest autentyczny ani czy spadkodawca działał świadomie i swobodnie.
Otwarcie i ogłoszenie testamentu nie jest również równoznaczne ze stwierdzeniem nabycia spadku. Osoba wymieniona w testamencie nadal może potrzebować prawomocnego postanowienia sądu albo zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia, aby wykazać swoje prawa wobec banku, urzędu, sądu wieczystoksięgowego lub kontrahenta.
Masz problem prawny podobny do opisanego w artykule?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Zgodnie z art. 646 Kodeksu postępowania cywilnego osoba, u której znajduje się testament, ma obowiązek złożyć go w sądzie spadku, gdy dowie się o śmierci spadkodawcy, chyba że złożyła dokument u notariusza. Obowiązek dotyczy każdej osoby posiadającej oryginał testamentu, niezależnie od tego, czy sama jest spadkobiercą i czy treść dokumentu jest dla niej korzystna.
Sądem spadku jest co do zasady sąd rejonowy ostatniego miejsca zwykłego pobytu spadkodawcy. Jeżeli miejsca tego nie można ustalić w Polsce, właściwy może być sąd miejsca, w którym znajduje się majątek spadkowy albo jego część. Przy wątpliwościach dotyczących właściwości warto ustalić ją przed wysłaniem dokumentów, aby uniknąć przekazywania sprawy pomiędzy sądami.
Do sądu można złożyć oryginał testamentu wraz z krótkim pismem wskazującym dane zmarłego i osobę składającą dokument. Warto dołączyć odpis aktu zgonu, jeżeli jest dostępny, oraz wyraźnie zaznaczyć, że wniosek dotyczy otwarcia i ogłoszenia testamentu. Osobny poradnik wyjaśnia, co zrobić z testamentem własnoręcznym po śmierci spadkodawcy.
Jeżeli testament został sporządzony notarialnie, wypis dokumentu lub informacja o nim może znajdować się w kancelarii notarialnej. Pomocne może być także sprawdzenie Notarialnego Rejestru Testamentów. Rejestr nie przechowuje treści testamentu, lecz może wskazać kancelarię, w której zarejestrowano dokument. Rejestracja testamentu nie jest jednak obowiązkowa, dlatego brak wpisu nie dowodzi, że testament nie istnieje.
Przepisy nie wskazują terminu wynoszącego 7, 14, 30 dni ani innej konkretnej liczby dni od śmierci spadkodawcy. Obowiązek powstaje wtedy, gdy osoba posiadająca testament dowie się o śmierci testatora. Dokument powinien zostać przekazany bez nieuzasadnionej zwłoki.
Nie należy czekać na zakończenie rodzinnych rozmów, ustalenie wartości majątku, sprawdzenie długów ani podjęcie decyzji o przyjęciu lub odrzuceniu spadku. Są to odrębne kwestie. Złożenie testamentu umożliwia wszystkim zainteresowanym ustalenie rzeczywistej podstawy dziedziczenia.
Jeżeli testament zostanie znaleziony po kilku albo kilkunastu latach, nadal należy go złożyć. Sam upływ czasu nie powoduje automatycznie utraty ważności dokumentu. Ujawnienie testamentu odnalezionego po wielu latach może jednak prowadzić do konieczności ponownego zbadania praw do spadku, a w niektórych przypadkach także do zmiany wcześniejszego postanowienia spadkowego.
Osoba, która bezzasadnie uchyla się od złożenia testamentu, może ponosić odpowiedzialność za szkodę spowodowaną swoim zachowaniem. Sąd spadku może również nałożyć na nią grzywnę. Konsekwencje mogą pojawić się zwłaszcza wtedy, gdy ukrywanie dokumentu uniemożliwiło spadkobiercom zabezpieczenie majątku, dochodzenie należnych praw albo terminowe wykonanie innych obowiązków.
Jeżeli rodzina wie, kto posiada dokument, może poinformować o tym sąd spadku i wskazać okoliczności świadczące o istnieniu testamentu. Sąd może podjąć czynności zmierzające do jego złożenia. Więcej informacji zawiera artykuł opisujący odmowę ujawnienia testamentu przez członka rodziny.
Przetrzymywanie testamentu nie powoduje samo w sobie jego nieważności. Nie oznacza też, że automatycznie zaczyna obowiązywać dziedziczenie ustawowe. Dopóki dokument nie zostanie ujawniony, powstaje jednak niepewność co do kręgu spadkobierców, a prowadzenie spraw dotyczących nieruchomości, rachunków bankowych lub innych składników majątku może być znacznie utrudnione.
Co do zasady sąd ani notariusz nie ma obowiązku zawiadamiania osób zainteresowanych o terminie otwarcia i ogłoszenia testamentu. Wynika to z art. 649 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego. Osoby zainteresowane mogą być obecne przy czynności, jeżeli znają jej termin, lecz ich nieobecność nie uniemożliwia otwarcia dokumentu.
Brak wcześniejszego zawiadomienia spadkobierców ustawowych lub osób wymienionych w testamencie nie powoduje nieważności czynności. Osoba, która sama składa testament, może zapytać sąd albo notariusza o planowany sposób dalszego postępowania, ale nie może zakładać, że wszyscy członkowie rodziny otrzymają wezwanie na posiedzenie.
Po dokonaniu otwarcia i ogłoszenia testamentu sąd spadku albo notariusz zawiadamia w miarę możliwości osoby, których dotyczą rozrządzenia testamentowe, a także wykonawcę testamentu, tymczasowego przedstawiciela i kuratora spadku, jeżeli zostali ustanowieni. Jest to zawiadomienie o dokonanej czynności, a nie obowiązkowe wezwanie na jej termin.
Z otwarcia i ogłoszenia testamentu sporządza się protokół. Opisuje się w nim stan zewnętrzny dokumentu, wymienia jego datę, datę złożenia oraz osobę, która go złożyła. Na samym testamencie zamieszcza się datę otwarcia i ogłoszenia.
Jeżeli ujawniono kilka testamentów tej samej osoby, należy otworzyć i ogłosić każdy z nich. Samo istnienie nowszego dokumentu nie uzasadnia pominięcia wcześniejszego. Dopiero w postępowaniu dotyczącym nabycia spadku ocenia się wzajemną relację dokumentów, zakres odwołania wcześniejszych rozrządzeń oraz ważność poszczególnych testamentów. Szczególnej analizy wymaga sytuacja, w której istnieją dwa testamenty o różnej treści.
Notariusz, który otworzył i ogłosił testament, przekazuje informację o dokonanej czynności sądowi spadku zgodnie z obowiązującą procedurą. Ma to zapobiegać ponownemu otwieraniu tego samego dokumentu i zapewnić sądowi informację potrzebną przy późniejszym postępowaniu spadkowym.
Oryginał testamentu nie jest zwykle wydawany spadkobiercom. Dokument wraz z protokołem pozostaje w aktach sądowych albo w dokumentacji notarialnej zgodnie z zasadami właściwymi dla miejsca dokonania czynności.
Uczestnik postępowania może wystąpić o wgląd do akt i uzyskanie odpisu lub kopii znajdujących się w nich dokumentów. Osoba, która nie jest jeszcze uczestnikiem, może zostać zobowiązana do wykazania interesu prawnego i uzyskania zgody na dostęp do akt. Interes taki może wynikać między innymi z bycia potencjalnym spadkobiercą, zapisobiercą, wykonawcą testamentu albo osobą uprawnioną do zachowku.
Notariusz udostępnia wypisy i informacje zgodnie z przepisami Prawa o notariacie. Zakres dokumentów, które można otrzymać, zależy od roli danej osoby oraz od tego, czy czynność ograniczała się do otwarcia testamentu, czy obejmowała także sporządzenie aktu poświadczenia dziedziczenia.
Po ujawnieniu testamentu trzeba formalnie potwierdzić, kto nabył spadek i w jakich udziałach. Można to zrobić na dwa podstawowe sposoby:
W postępowaniu sądowym uczestnikami powinny być osoby, które mogą wchodzić w rachubę jako spadkobiercy ustawowi lub testamentowi. Sąd bada pozostawione testamenty, krąg krewnych, ważność rozrządzeń i udziały poszczególnych spadkobierców. Pomocny może być wzór wniosku o stwierdzenie nabycia spadku.
Opłata stała od wniosku o stwierdzenie nabycia spadku wynosi 100 zł. Dodatkowo pobierana jest opłata 5 zł za wpis do Rejestru Spadkowego. Jeżeli w jednym piśmie składane są dodatkowe żądania, mogą powstać dalsze opłaty.
Notarialne poświadczenie dziedziczenia jest możliwe przede wszystkim wtedy, gdy znany jest pełny krąg zainteresowanych, mogą oni uczestniczyć w czynności i nie istnieje spór o testament, udziały ani tożsamość spadkobierców. Notariusz nie rozstrzyga sporu o autentyczność podpisu ani ważność testamentu. W takiej sytuacji sprawę powinien rozpoznać sąd.
Niezależnie od wyboru sądu lub notariusza należy pamiętać o terminie na przyjęcie albo odrzucenie spadku. Oświadczenie składa się co do zasady w ciągu 6 miesięcy od dnia, w którym dana osoba dowiedziała się o tytule swojego powołania. W przypadku testamentu moment ten może przypadać na dzień uzyskania wiarygodnej informacji o treści dokumentu, ale zawsze wymaga oceny okoliczności konkretnej sprawy.
Samo otwarcie i ogłoszenie testamentu nie rozpoczyna automatycznie w każdej sprawie terminu na złożenie formularza SD-Z2. Dla najbliższej rodziny termin związany ze zwolnieniem podatkowym liczy się co do zasady od uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku, zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia albo wydania europejskiego poświadczenia spadkowego.
Małżonek, zstępni, wstępni, pasierb, rodzeństwo, ojczym i macocha mogą korzystać ze zwolnienia określonego w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn, jeżeli spełnią ustawowe warunki. Zgłoszenie SD-Z2 należy co do zasady złożyć w ciągu 6 miesięcy od właściwego zdarzenia potwierdzającego nabycie spadku.
Jeżeli spadkobierca dowiedział się o nabyciu majątku dopiero później, na przykład wskutek odnalezienia nieznanego wcześniej testamentu, przepisy przewidują możliwość zachowania zwolnienia po zgłoszeniu nabycia w terminie 6 miesięcy od uzyskania tej wiadomości. Trzeba jednak uprawdopodobnić, że informacja o nabyciu rzeczywiście została uzyskana później.
Nieprzeprowadzenie sprawy po pierwszym zmarłym nie oznacza, że jego spadkobierca nie nabył spadku. Zgodnie z Kodeksem cywilnym spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, a spadkobierca nabywa go z tą samą chwilą. Postanowienie sądu albo akt poświadczenia dziedziczenia służy przede wszystkim urzędowemu potwierdzeniu tych praw.
Jeżeli osoba powołana w testamencie umrze przed formalnym zakończeniem sprawy, prawa nabyte przez nią po pierwszym spadkodawcy mogą wejść do jej własnego spadku. W praktyce konieczne bywa wtedy przeprowadzenie dwóch kolejnych postępowań, aby wykazać pełny ciąg dziedziczenia.
Przykładowo, jeżeli mąż powołał żonę do spadku, a żona zmarła bez przeprowadzenia sprawy po nim, jej dzieci mogą dziedziczyć także prawa nabyte przez matkę po mężu. Zwykle trzeba jednak najpierw wykazać, co matka odziedziczyła po pierwszym zmarłym, a następnie ustalić jej własnych spadkobierców.
Poniższe przykłady pokazują, jak obowiązek złożenia testamentu i dalsze formalności wyglądają w typowych sytuacjach.
Po śmierci pana Jana jego córka znalazła w szufladzie własnoręczny testament w zamkniętej kopercie. Rodzeństwo chciało najpierw uzgodnić podział majątku i dopiero później ujawnić dokument. Córka nie powinna jednak czekać na zakończenie rozmów. Powinna przekazać oryginał do sądu spadku albo notariusza, ponieważ dopiero po formalnym otwarciu testamentu można prawidłowo ustalić podstawę dziedziczenia.
Pani Anna posiada testament ojca, w którym cały spadek został przeznaczony jej bratu. Nie może ukryć dokumentu tylko dlatego, że jego treść jest dla niej niekorzystna. Powinna złożyć testament, a następnie może przeanalizować, czy przysługuje jej zachowek albo czy istnieją podstawy do zakwestionowania ważności dokumentu. Ukrywanie testamentu mogłoby narazić ją na grzywnę i odpowiedzialność za wyrządzoną szkodę.
Pan Marek pozostawił testament powołujący do spadku jego żonę. Żona zmarła dwa lata później, nie uzyskując postanowienia spadkowego po mężu. Jej córka może dziedziczyć prawa, które matka nabyła po panu Marku, ale dla sprzedaży odziedziczonej nieruchomości trzeba będzie wykazać oba etapy następstwa prawnego: najpierw dziedziczenie po panu Marku, a następnie dziedziczenie po jego żonie.
Nie ma terminu określonego konkretną liczbą dni. Osoba posiadająca testament powinna jednak złożyć go w sądzie spadku albo u notariusza, gdy dowie się o śmierci spadkodawcy. Bezzasadne zwlekanie może prowadzić do grzywny i odpowiedzialności za szkodę.
Tak. Testament może otworzyć i ogłosić zarówno sąd, jak i notariusz, jeżeli zostanie przedstawiony dowód śmierci spadkodawcy. Jeżeli jednak istnieje spór dotyczący ważności testamentu lub kręgu spadkobierców, dalsza sprawa zwykle wymaga postępowania sądowego.
Nie. Osoby zainteresowane mogą być obecne, jeżeli znają termin, ale sąd ani notariusz nie ma obowiązku wcześniejszego zawiadamiania ich o terminie czynności. Nieobecność spadkobierców nie uniemożliwia otwarcia i ogłoszenia dokumentu.
Nie. Sam fakt późnego odnalezienia albo niezwłocznego nieogłoszenia testamentu nie powoduje automatycznie jego nieważności. Dokument należy złożyć także po wielu latach, a jego znaczenie zostanie ocenione w odpowiednim postępowaniu.
Nie. Otwarcie i ogłoszenie służy ujawnieniu dokumentu. Zarzuty dotyczące podpisu, formy testamentu, stanu świadomości spadkodawcy albo działania pod wpływem groźby rozpoznaje się w dalszym postępowaniu.
Nie zawsze. Powinna zostać w miarę możliwości zawiadomiona o dokonanym otwarciu testamentu, ale uzyskanie kopii może wymagać złożenia wniosku o dostęp do akt lub o wydanie odpisu i wykazania swojego związku ze sprawą.
Co do zasady w ciągu 6 miesięcy od uprawomocnienia się postanowienia sądu o nabyciu spadku, zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia albo wydania europejskiego poświadczenia spadkowego. Samo otwarcie testamentu nie zawsze rozpoczyna ten termin.
Testament znajdujący się u osoby prywatnej powinien zostać przekazany do sądu spadku albo notariusza po uzyskaniu wiadomości o śmierci spadkodawcy. Chociaż ustawa nie wskazuje terminu liczonego w dniach, dokumentu nie wolno bezzasadnie ukrywać ani przetrzymywać. Takie zachowanie może prowadzić do grzywny oraz odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę.
Otwarcie i ogłoszenie testamentu ujawnia treść ostatniej woli, lecz nie kończy sprawy spadkowej. Zazwyczaj konieczne jest jeszcze uzyskanie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku albo aktu poświadczenia dziedziczenia. Osobno należy pilnować terminu na przyjęcie lub odrzucenie spadku oraz obowiązków podatkowych, w szczególności zgłoszenia SD-Z2 przez osoby korzystające ze zwolnienia.
Potrzebujesz pomocy w swojej sprawie?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›
Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Źródła:
1. Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego, w szczególności art. 628 i art. 646–654 – Dz.U. 1964 nr 43 poz. 296, z późniejszymi zmianami.
2. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, w szczególności art. 924, art. 925 i art. 1015 – Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93, z późniejszymi zmianami.
3. Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie – Dz.U. 1991 nr 22 poz. 91, z późniejszymi zmianami.
4. Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych – Dz.U. 2005 nr 167 poz. 1398, z późniejszymi zmianami.
5. Ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn, w szczególności art. 4a i art. 6 – Dz.U. 1983 nr 45 poz. 207, z późniejszymi zmianami.
Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika - porady prawne online
Opracowanie redakcyjne na podstawie porady prawnej. Ekspert merytoryczny: Iryna Kowalczuk
Magister prawa, absolwentka Lwowskiego Państwowego Uniwersytetu Spraw Wewnętrznych Ukrainy, uzyskany tytuł: magister prawa ukraińskiego; ukończyła także Studium Podyplomowe prawa UE na Uniwersytecie Warszawskim. Doświadczenie nabyła w trakcie pracy w dwóch kancelariach adwokackich....
>> więcej informacjiPotrzebujesz pomocy prawnika?
Opisz sprawę i otrzymaj wycenę porady. Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Pracujemy 7 dni w tygodniu
Zapytaj prawnika
Bezpłatne zasoby, które realnie pomagają — kalkulatory, słownik i kodeksy.